สวัสดีคร้าบบบบบบบบบบ

ประกาศๆ

"หลุมตุ่นยังไม่ปิด" นะฮะ !!!

แค่คงสภาพไว้ครึ่งปีเอ๊ง~~~~~~XD 55555

 

ทักทายเรื่องอากาศตามประสา ตอนนี้ทั้งยุ่นทั้งไทยก็ร้อนทั้งคู่ ที่นี่พายุเพิ่งผ่านไปอาทิตย์ที่ผ่านมาฝนตกหนักตลอดเลย มีเมื่อวานนี่แหละฟ้าใสแดดเปรี้ยงซะจะละลายกลางทาง ต่อจากนี้คิดว่าคงหมดหน้าฝนแล้วล่ะนะ XD 

 

****หลอนรับอัพบล็อก**** 

 ช่วงนี้รู้สึกคิดถึงเจ๊ไมมากกกกกกกกกกก ก็เจ๊ไมอะไม่ยอมออกผลงานเลยปีนี้ บล็ิอกก็ไม่ค่อยอัพ >--< 

คืนวันก่อนรำพึงรำพันกับตัวเองอยู่ว่า เจ๊ไมไม่ออกงานเลยน้า โฮกกกก คิดถึง อยากเห็นข่าวคราว อยากฟังเพลงใหม่ โอยยย ไว้วันว่างต้องเอาคอนมาเปิดดูแก้คิดถึง >-< <<<แกไม่ได้เป็นอย่างนั้นตลอดอยู่แล้วเรอะ แหม่ ช่วงนี้มันพีคขึ้นมาพอดีเลยนะ XD

เท่านั้นแหละ ในคืนนั้น ก็มีข่าวซิงเกิ้ลใหม่เจ๊ไมออกมา!!!!

 

 

SUMMER TIME GONE ~~~~~!!!!!!!!!!

 

ทั้งยัง !! จะเป็นเพลงประกอบอนิเมเด็กแว่นด้วย !!! โฮกกกกกกกกกกกกกก (วันก่อนก็ยังบ่นในสุสานร้างว่าปีนี้ซบเซาจังน้า เพลงเปิดปิดก็ไม่เปลี่ยนซะที 5555)

 

ช่วงที่กำลังหลอนเจ๊ ฟังแต่เพลงเจ๊ ข่าวเจ๊ก็มาแถมเป็นเพลงเด็กแว่นด้วย!!! เราก็บรึ้มมมมม กลายเป็นโกโก้ครันช์เลยฮะ~!!!!!! *W* ~~~~~~~~@@@@ 

 

Summer time gone~~~Anata ga koishii~~Summer time gone~~~wakatteiru no ni~~~~~ 

 

 

 

 *********************************************************************

 

มีเรื่องที่อยากอัพเยอะเหมือนกัน แต่หลังๆเอาแต่ลงภาพในเฟสบุ๊คด้วยความขี้เกียจ (จนหลังๆนี้แม้แต่อัพภาพก็ยังเริ่มขี้เกียจแล้ว ฮาๆ)

เมื่อวันก่อนมีเรื่องน่าตื่นเต้นเกิดขึ้น!!!!

กล่าวโดยสรุป มันคือวันศุกร์ที่คนในแล็บแห่กันไปสัมมนาที่โกเบฮะ เหลืออยู่แต่เด็กรุ่นเราลงมา

เราเผ่นออกจากแล็บตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืด ราวๆ 6 โมงเย็น แล้วก็ขี่จักรยานไปขนกับมอเตอร์ไซค์ที่เลี้ยวออกมาจากหน้าหอขณะเรากำลังลงเนินมาเร็ว เราร่วงลงไปซีกซ้ายกระแทกกับพื้น หน้าก็ฟาดไปกับพื้น มึนสนิท อย่างแรกที่ทำคือคลำหัวดูว่ามีอะไรไหลออกมามั้ย ปรากฏว่าไม่มีล่ะ ฮาๆๆ ก็หน้าช้ำ ไหล่ระบมทั้งสองข้าง ตอนนี้ปวดมากๆ เข่าถลอกไปตามประสา ข้าวของกระจาย แว่นกระเด็น แต่เพลง Ride on time ของเจ๊ไมยังคงเล่นอยู่ให้เรารู้ว่าวอล์คแมนปลอดภัย (เพลงเข้ากับสถานการณ์มาก...)

ตรงนั้นมันเป็นมุมอับอะ ลงเนินแล้วเลี้ยวเข้าที่จอดเลย คนออกมากับคนเข้าจะมองไม่เห็นกัน ก็รู้ว่าอันตราย แต่ปกติเรากลับห้าทุ่มเที่ยงคืน มันไม่มีคนมาตลอด แรกๆเราก็ระวังกดเบรคกดกริ่งด้วย หลังๆก็ประมาท จนกลับหัววันได้ชนกันในที่สุด

เล่าให้คนที่แล็บฟัง เค้าบอกให้แจ้งความเลย ถึงเราจะเป็นฝ่ายชนเค้าแต่รถใหญ่ผิดอยู่แล้วตามกฎหมายญี่ปุ่น แล้วเราควรไปเช็คร.พ.เพราะหัวกระแทก และจะได้ให้อีกฝ่ายมารับผิดชอบค่าใช้จ่าย

...เย้ย เราก็ไม่ได้อยากทำเรื่องใหญ่โต และคนนั้นมันก็คนต่างชาติในหอนี่แหละ หน้าเราก็จำไม่ได้ และเราคงไม่เป็นอะไรมากมายแค่เจ็บภายนอก ...มั้ง ก็เลยปฎิเสธไป แต่พอถูกทักมาว่าตอนนี้ไม่เป็นไรปล่อยไว้มีอาการอะไรขึ้นมาระวังจะหาสาเหตุไม่ทันนะ เย้ย...เราเริ่มวิตกจริตรู้สึกมึนๆหัวขึ้นมาเลย 555+ แต่รู้สึกว่าหัวไม่ได้กระแทก ส่วนที่กระแทกคือแก้มกับใบหู ยังเจ็บหูกับโหนกแก้มอยู่เลย  

 

เจ็บตัวเสร็จ เราไปตั้งหลักใส่ยาทำแผล แล้วทุ่มกว่าก็กระเผกๆเจ็บเข่าออกไปเที่ยวเกียวโตเทศกาล Gion Matsuri กับพี่คนไทยสองคน (พี่ต้อม และพี่ว่าน)  (ดูมัน) คนเป็นล้านนนนนน 

สุดท้ายตกรถไฟอย่างปล่อยขบวนสุดท้ายผ่านหน้าไปอย่างไม่รู้เรื่อง จนรถไฟที่นั่งกลับมาไม่ถึงโอซาก้า ต่อแล้วต่ออีกจนรถไฟหมดจริงๆ ใกล้เข้ามาหน่อยแต่แล้วก็ต้องนั่งแท็กซี่กลับกันตอนตีหนึ่ง orz

ในที่สุดก็มีประสบการณ์ตกรถไฟเที่ยวสุดท้ายที่นี่ :lol 55555555

ว่าแต่จักรยานอยู่ในสภาพพิการแล้วแต่ยังพอไถได้...วันนี้ยังคงหาคู่หูคันใหม่ไม่พบ...(เธอแพงไป!!!) 

 

 

***************************************************** 

 

แต่ตอนนี้อยากเล่าเรื่องความประทับใจล่าสุดที่เกิดขึ้นเมื่อวาน!!!

มันก็คือ...มันก็คือ!!! 

 

 

เราโหลดโดราเอมอนมูฟวี่ตอนตำนานไซอิ๋วมาดูฮะ ~~~~XD

ชื่อทางการคือ " The record of Nobita`s parallel visit to the west"

 

 

โดรามูฟวี่ภาคนี้เข้าฉายในโรงญี่ปุ่นตั้งแต่สมัยเราอายุเพิ่งจะได้ขวบเดียวล่ะ ปี 1988 เป็นมูฟวี่ภาคที่ 9 ฮะ

อยู่มาวันหนึ่งคิดถึงภาคนี้ขึ้นมา ไปคุ้ยบิทห้องสมุดโตเกียวดูก็เจอพอดี ดีใจหลายๆ~~~~~ >w<

เรื่องราวของภาคนี้ เริ่มจากการที่โนบิตะพยายามจะไปหาตัวซุนหงอคงตัวจริงมาพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็น จนโดราเอมอนต้องช่วยด้วยเครื่อง"ฮีโร่แมชชีน" ทุกคนนั่งไทม์แมชชีนไปยังสถานที่แห่งหนึ่งในจีนแถวๆยุคปี 500 ช่วงที่พระถังซัมจั๋งกำลังออกเดินทางอัญเชิญพระไตรปิฎก โนบิตะได้สวมบทบาทเป็นหงอคงในเกมและออกมาจากเกมแสดงอิทธิฤทธิ์ขี่เมฆวิเศษเป็นหงอคงให้ทุกคนเชื่อ แน่นอนว่าในที่สุดความก็แตก แต่ผลที่ตามมาคือ ด้วยความผิดพลาดของโดราเอมอนที่เปิดเครื่องฮีโร่แมชชีนทิ้งไว้จนปิศาจในเกมหลุดออกมา(เปิดทิ้งไว้ได้ทุกที ฮาๆ) ทำให้่ประวัติศาสตร์เปลี่ยนไป ทุกคนรู้ตัวเมื่อกลับไปยังยุคปัจจุบันและพบกับทุกอย่างที่ถูกครอบงำไปด้วยปิศาจ ไม่เว้นแม้แต่พ่อแม่ คุณครู ทุกคนกลายเป็นปิศาจหมด ทุกคนจึงต้องสวมบทบาทเป็นตัวละครในเรื่องไซอิ๋ว กลับไปปราบปิศาจในยุคที่ปล่อยให้หลุดออกมาจากเกมและปกป้องพระถังซัมจั๋งจากการถูกปิศาจจับไปกินเนื้อให้ได้!!

 

น่าแปลกมาก ที่ภาคนี้เป็นภาคเดียวที่ไม่มีคอมมิคออกมา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมอ.ฟุจิโกะไม่ได้เขียนไว้นะ 

ภาคนี้เราว่าน่าจะเป็นโดรามูฟวี่ภาคที่เราชอบมากที่สุดแล้วนะ ^ ^ ได้กลิ่นอายการผจญภัยและความกล้าหาญที่แสดงออกมาในนาทีวิกฤติอย่างเต็มที่ ฉากน่ากลัวก็รู้สึกให้บรรยากาศน่ากลัวจริงๆ แต่เหนืออื่นในคือความประทับใจ!! 

 

ทำไมถึงเป็นภาคนี้

ถ้าจำไม่ผิด ภาคนี้คือโดรามูฟวี่แรกที่เราได้ดูฮะ

ตั้งแต่สมัยเด๊ก~~เด็ก กี่ขวบกันนะ ดูจนวีดีโอยานกันไปข้าง ฮาๆๆ

วีดีโอม้วนนั้น รู้สึกแม่จะเช่ามาจากร้าน แต่เราก็ดูแล้วไม่เคยคืนเลย 555555 สมัยนั้นมีโดรามูฟวี่ภาคนี้ภาคเดียวที่เราได้ดูฮะ

ชอบเสียงพากย์ไทยตอนนั้นมากๆ ถึงดนตรีประกอบจะถูกตัดเวลามีบทพูด แต่เราว่าเสียงพากย์ทีมนี้น่ารักที่สุดแล้ว เสียงโดราเอมอนก็เสียงเดียวกับเจ้าประจำบ้านเรานี่แหละฮะ ^ ^

จนถึงตอนที่บริษัท Right picture ออกวีดีโอโดรามูฟวี่ไล่มาเรื่อยๆ เราก็ซื้อทุกภาค แต่เหมือนจะยกเว้นภาคนี้มั้งเพราะมีม้วนนั้นอยู่แล้ว

เวลาผ่านไป จนวีดีโอจะพังมิพังแหล่ทั้งเทปทั้งเครื่อง ล้างหัวอ่านกันเข้าไป จนในที่สุดเครื่องเล่นวีดีโอก็ถูกเก็บเข้ากรุ เปลี่ยนเป็นเครื่องเล่นวีซีดีแทน ตั้งแต่นั้นเราก็ไม่ได้ดูตอนนี้อีกเลย 

โอว มันนานขนาดนั้นเลยรึนี่ ที่เราไม่ได้ดูโดราภาคนี้ ล่าสุดยังจำได้เลยว่าช่วงเวลาหรรษาบ่ายวันเสาร์ที่บ้านของเราคือการต้มยำยำรสยากิโซบะที่ฝาสีน้ำตาล(เลิกผลิตไปแล้ว)กินไปและดูโดราม้วนนั้นไป >w< 55555555 ROSE ก็ไม่ยอมออกภาคนี้ซะทีอ้ะ > <

ผ่านไปร่วมสิบปี จนเมื่อวานเราได้ดูมันอีกครั้ง

ถึงครั้งนี้จะดูเป็นพากย์ญี่ปุ่น แต่พอได้ดูแล้วเรารู้สึกว่ายังคงจำทุกจุดได้ ทั้งดนตรี ทั้งบทพูด เหมือนไม่ได้ห่างไปนาน

ความทรงจำที่ผ่านเข้ามาซ้ำในวัยเด็ก มันตอกไว้แน่นขนาดนี้นี่เอง

ขำดี พอได้มาดูพากย์ยุ่น หลายจุดที่ตอนนั้นดูเรารู้สึกว่าเค้าพากย์มั่วๆ ปรากฏก็ตรงกับของยุ่นแฮะ (อย่างตอนที่ซึเนโอะโวยวายไจแอนท์ที่หมั่นไส้เดคิซึงิที่เป็นหงอคงว่า "เกลียดไจแอนท์ที่สุดเลย" นึกว่าซี้ซั้วพากย์นะเนี่ย 5555)

 

 

ดูจนจะจบละ ช่วงท้ายๆตอนที่ทุกคนวิ่งฝ่ากับดักเข้าไป เพลง Kimi ga iru kara ของภาคนี้เล่นขึ้นมา ตอนนั้นทำให้เราอินมากขึ้น เป็นฉากตื่นเต้นแต่น้ำตามันเริ่มปริ่มๆ เพลงนี้ทำนองก็ออกจะปลุกใจนะ ฮาๆ ก็เข้าใจว่าตัวเองกำลังอินล่ะ 

พอดูจบ ไตเติ้ลปิดขึ้นมา เสียงกลองอินโทรของเพลงเดิมดังขึ้น ภาพทุกคนกลับบ้าน ไตเติ้ลเพลงปิดที่เป็นภาพนิ่งเล่นขึ้นมา

เท่านั้นแหละ เราร้องไห้เฉยเลยวุ้ย ยิ่งดูมันยิ่งร้องไห้ๆหยุดไม่ได้ทั้งๆที่ตอนจบมันไม่เศร้าสักกะนิด น้ำตาออกมาเรื่อยๆจนหายใจไม่ค่อยออก เย้ย เราเป็นอาร้ายยยยยย

แปลกใจตัวเอง เป็นเพราะเพลงหรือเพราะดูจบแล้ว หรือเพราะได้ดูเรื่องราวที่คิดถึงไม่ได้ดูมานานก็ไม่รู้แฮะ เพลงนี้เราก็มีก็ได้ฟังอยู่เรื่อยๆนะ

แต่ก็ประทับใจ เหมือนกับเป็นกลไกความรู้สึกภายในที่เหนือการประมวลผลและอารมณ์ เหมือนเรื่องราวที่รับรู้มันไปกดสวิทช์หนึ่งของเราเข้าโดยที่เราไม่รู้ตัวชอบกล 5555+ เรื่องอย่างนี้มันก็มีด้วยแฮะ ^ ^

 

 ยาวจนได้ ไม่ยาวไม่ใช่หลุมตุ่น ขอบคุณที่อ่านคร้าบ~~~~ ^ ^

หลุมตุ่นไม่ปิดนะฮะ 55555555555 

 

 

edit @ 19 Jul 2010 01:39:00 by Pengๆ/docoro

Comment

Comment:

Tweet

เจ็บตัวก็ยังคงห่วงเจ้ไม สุดยอดซาตุ่นซัง!!!
ครึ่งปีเปิดโหลดองแล้วจะได้เหล้าอันหวานหอม จะรอเวลานั้น

โห!!!! อร่อย

#5 By subdesk on 2010-08-02 14:41

อ๊ะ สวัสดีครับพี่ตุ่น

แวะมาทักทายครับผม

#4 By ♫Pr.Kudo♫ on 2010-07-20 17:30

ตุ่นเขียนทีก็เก็บไว้อ่านได้อีกครึ่งปีเลยล่ะ (ฮา)

ไม่ได้ดูมูฟวี่โดรานานมากกก
จนลืมไปแล้วว่าเคยดูถึงมูฟวี่เท่าไหร่
(เมื่อก่อนเราชอบมูฟวี่โดรามากกว่าภาคปกตินะ)

เห้นตุ่นสครีมด้วยความรัก
แล้วก็อยากจะไปตามเก็บให้ครบๆจัง XD

#3 By k n o c t u a on 2010-07-19 23:30

อาดีครับตอนนี้ ได้รู้ว่า หุ่นยนต์อยู่ในน้ำเต้าก้ไม่ละลาย

#2 By Aunimeki on 2010-07-19 02:16

โฉ่งฉ่างช้งเช้ง
ยังจำฉากนี้ได้อยู่เลย ๕๕

#1 By ปลาวาฬ on 2010-07-19 02:04