doraemon

สวัสดีคร้าบบบบบบบบบบ

ประกาศๆ

"หลุมตุ่นยังไม่ปิด" นะฮะ !!!

แค่คงสภาพไว้ครึ่งปีเอ๊ง~~~~~~XD 55555

 

ทักทายเรื่องอากาศตามประสา ตอนนี้ทั้งยุ่นทั้งไทยก็ร้อนทั้งคู่ ที่นี่พายุเพิ่งผ่านไปอาทิตย์ที่ผ่านมาฝนตกหนักตลอดเลย มีเมื่อวานนี่แหละฟ้าใสแดดเปรี้ยงซะจะละลายกลางทาง ต่อจากนี้คิดว่าคงหมดหน้าฝนแล้วล่ะนะ XD 

 

****หลอนรับอัพบล็อก**** 

 ช่วงนี้รู้สึกคิดถึงเจ๊ไมมากกกกกกกกกกก ก็เจ๊ไมอะไม่ยอมออกผลงานเลยปีนี้ บล็ิอกก็ไม่ค่อยอัพ >--< 

คืนวันก่อนรำพึงรำพันกับตัวเองอยู่ว่า เจ๊ไมไม่ออกงานเลยน้า โฮกกกก คิดถึง อยากเห็นข่าวคราว อยากฟังเพลงใหม่ โอยยย ไว้วันว่างต้องเอาคอนมาเปิดดูแก้คิดถึง >-< <<<แกไม่ได้เป็นอย่างนั้นตลอดอยู่แล้วเรอะ แหม่ ช่วงนี้มันพีคขึ้นมาพอดีเลยนะ XD

เท่านั้นแหละ ในคืนนั้น ก็มีข่าวซิงเกิ้ลใหม่เจ๊ไมออกมา!!!!

 

 

SUMMER TIME GONE ~~~~~!!!!!!!!!!

 

ทั้งยัง !! จะเป็นเพลงประกอบอนิเมเด็กแว่นด้วย !!! โฮกกกกกกกกกกกกกก (วันก่อนก็ยังบ่นในสุสานร้างว่าปีนี้ซบเซาจังน้า เพลงเปิดปิดก็ไม่เปลี่ยนซะที 5555)

 

ช่วงที่กำลังหลอนเจ๊ ฟังแต่เพลงเจ๊ ข่าวเจ๊ก็มาแถมเป็นเพลงเด็กแว่นด้วย!!! เราก็บรึ้มมมมม กลายเป็นโกโก้ครันช์เลยฮะ~!!!!!! *W* ~~~~~~~~@@@@ 

 

Summer time gone~~~Anata ga koishii~~Summer time gone~~~wakatteiru no ni~~~~~ 

 

 

 

 *********************************************************************

 

มีเรื่องที่อยากอัพเยอะเหมือนกัน แต่หลังๆเอาแต่ลงภาพในเฟสบุ๊คด้วยความขี้เกียจ (จนหลังๆนี้แม้แต่อัพภาพก็ยังเริ่มขี้เกียจแล้ว ฮาๆ)

เมื่อวันก่อนมีเรื่องน่าตื่นเต้นเกิดขึ้น!!!!

กล่าวโดยสรุป มันคือวันศุกร์ที่คนในแล็บแห่กันไปสัมมนาที่โกเบฮะ เหลืออยู่แต่เด็กรุ่นเราลงมา

เราเผ่นออกจากแล็บตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืด ราวๆ 6 โมงเย็น แล้วก็ขี่จักรยานไปขนกับมอเตอร์ไซค์ที่เลี้ยวออกมาจากหน้าหอขณะเรากำลังลงเนินมาเร็ว เราร่วงลงไปซีกซ้ายกระแทกกับพื้น หน้าก็ฟาดไปกับพื้น มึนสนิท อย่างแรกที่ทำคือคลำหัวดูว่ามีอะไรไหลออกมามั้ย ปรากฏว่าไม่มีล่ะ ฮาๆๆ ก็หน้าช้ำ ไหล่ระบมทั้งสองข้าง ตอนนี้ปวดมากๆ เข่าถลอกไปตามประสา ข้าวของกระจาย แว่นกระเด็น แต่เพลง Ride on time ของเจ๊ไมยังคงเล่นอยู่ให้เรารู้ว่าวอล์คแมนปลอดภัย (เพลงเข้ากับสถานการณ์มาก...)

ตรงนั้นมันเป็นมุมอับอะ ลงเนินแล้วเลี้ยวเข้าที่จอดเลย คนออกมากับคนเข้าจะมองไม่เห็นกัน ก็รู้ว่าอันตราย แต่ปกติเรากลับห้าทุ่มเที่ยงคืน มันไม่มีคนมาตลอด แรกๆเราก็ระวังกดเบรคกดกริ่งด้วย หลังๆก็ประมาท จนกลับหัววันได้ชนกันในที่สุด

เล่าให้คนที่แล็บฟัง เค้าบอกให้แจ้งความเลย ถึงเราจะเป็นฝ่ายชนเค้าแต่รถใหญ่ผิดอยู่แล้วตามกฎหมายญี่ปุ่น แล้วเราควรไปเช็คร.พ.เพราะหัวกระแทก และจะได้ให้อีกฝ่ายมารับผิดชอบค่าใช้จ่าย

...เย้ย เราก็ไม่ได้อยากทำเรื่องใหญ่โต และคนนั้นมันก็คนต่างชาติในหอนี่แหละ หน้าเราก็จำไม่ได้ และเราคงไม่เป็นอะไรมากมายแค่เจ็บภายนอก ...มั้ง ก็เลยปฎิเสธไป แต่พอถูกทักมาว่าตอนนี้ไม่เป็นไรปล่อยไว้มีอาการอะไรขึ้นมาระวังจะหาสาเหตุไม่ทันนะ เย้ย...เราเริ่มวิตกจริตรู้สึกมึนๆหัวขึ้นมาเลย 555+ แต่รู้สึกว่าหัวไม่ได้กระแทก ส่วนที่กระแทกคือแก้มกับใบหู ยังเจ็บหูกับโหนกแก้มอยู่เลย  

 

เจ็บตัวเสร็จ เราไปตั้งหลักใส่ยาทำแผล แล้วทุ่มกว่าก็กระเผกๆเจ็บเข่าออกไปเที่ยวเกียวโตเทศกาล Gion Matsuri กับพี่คนไทยสองคน (พี่ต้อม และพี่ว่าน)  (ดูมัน) คนเป็นล้านนนนนน 

สุดท้ายตกรถไฟอย่างปล่อยขบวนสุดท้ายผ่านหน้าไปอย่างไม่รู้เรื่อง จนรถไฟที่นั่งกลับมาไม่ถึงโอซาก้า ต่อแล้วต่ออีกจนรถไฟหมดจริงๆ ใกล้เข้ามาหน่อยแต่แล้วก็ต้องนั่งแท็กซี่กลับกันตอนตีหนึ่ง orz

ในที่สุดก็มีประสบการณ์ตกรถไฟเที่ยวสุดท้ายที่นี่ :lol 55555555

ว่าแต่จักรยานอยู่ในสภาพพิการแล้วแต่ยังพอไถได้...วันนี้ยังคงหาคู่หูคันใหม่ไม่พบ...(เธอแพงไป!!!) 

 

 

***************************************************** 

 

แต่ตอนนี้อยากเล่าเรื่องความประทับใจล่าสุดที่เกิดขึ้นเมื่อวาน!!!

มันก็คือ...มันก็คือ!!! 

 

 

เราโหลดโดราเอมอนมูฟวี่ตอนตำนานไซอิ๋วมาดูฮะ ~~~~XD

ชื่อทางการคือ " The record of Nobita`s parallel visit to the west"

 

 

โดรามูฟวี่ภาคนี้เข้าฉายในโรงญี่ปุ่นตั้งแต่สมัยเราอายุเพิ่งจะได้ขวบเดียวล่ะ ปี 1988 เป็นมูฟวี่ภาคที่ 9 ฮะ

อยู่มาวันหนึ่งคิดถึงภาคนี้ขึ้นมา ไปคุ้ยบิทห้องสมุดโตเกียวดูก็เจอพอดี ดีใจหลายๆ~~~~~ >w<

เรื่องราวของภาคนี้ เริ่มจากการที่โนบิตะพยายามจะไปหาตัวซุนหงอคงตัวจริงมาพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็น จนโดราเอมอนต้องช่วยด้วยเครื่อง"ฮีโร่แมชชีน" ทุกคนนั่งไทม์แมชชีนไปยังสถานที่แห่งหนึ่งในจีนแถวๆยุคปี 500 ช่วงที่พระถังซัมจั๋งกำลังออกเดินทางอัญเชิญพระไตรปิฎก โนบิตะได้สวมบทบาทเป็นหงอคงในเกมและออกมาจากเกมแสดงอิทธิฤทธิ์ขี่เมฆวิเศษเป็นหงอคงให้ทุกคนเชื่อ แน่นอนว่าในที่สุดความก็แตก แต่ผลที่ตามมาคือ ด้วยความผิดพลาดของโดราเอมอนที่เปิดเครื่องฮีโร่แมชชีนทิ้งไว้จนปิศาจในเกมหลุดออกมา(เปิดทิ้งไว้ได้ทุกที ฮาๆ) ทำให้่ประวัติศาสตร์เปลี่ยนไป ทุกคนรู้ตัวเมื่อกลับไปยังยุคปัจจุบันและพบกับทุกอย่างที่ถูกครอบงำไปด้วยปิศาจ ไม่เว้นแม้แต่พ่อแม่ คุณครู ทุกคนกลายเป็นปิศาจหมด ทุกคนจึงต้องสวมบทบาทเป็นตัวละครในเรื่องไซอิ๋ว กลับไปปราบปิศาจในยุคที่ปล่อยให้หลุดออกมาจากเกมและปกป้องพระถังซัมจั๋งจากการถูกปิศาจจับไปกินเนื้อให้ได้!!

 

น่าแปลกมาก ที่ภาคนี้เป็นภาคเดียวที่ไม่มีคอมมิคออกมา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมอ.ฟุจิโกะไม่ได้เขียนไว้นะ 

ภาคนี้เราว่าน่าจะเป็นโดรามูฟวี่ภาคที่เราชอบมากที่สุดแล้วนะ ^ ^ ได้กลิ่นอายการผจญภัยและความกล้าหาญที่แสดงออกมาในนาทีวิกฤติอย่างเต็มที่ ฉากน่ากลัวก็รู้สึกให้บรรยากาศน่ากลัวจริงๆ แต่เหนืออื่นในคือความประทับใจ!! 

 

ทำไมถึงเป็นภาคนี้

ถ้าจำไม่ผิด ภาคนี้คือโดรามูฟวี่แรกที่เราได้ดูฮะ

ตั้งแต่สมัยเด๊ก~~เด็ก กี่ขวบกันนะ ดูจนวีดีโอยานกันไปข้าง ฮาๆๆ

วีดีโอม้วนนั้น รู้สึกแม่จะเช่ามาจากร้าน แต่เราก็ดูแล้วไม่เคยคืนเลย 555555 สมัยนั้นมีโดรามูฟวี่ภาคนี้ภาคเดียวที่เราได้ดูฮะ

ชอบเสียงพากย์ไทยตอนนั้นมากๆ ถึงดนตรีประกอบจะถูกตัดเวลามีบทพูด แต่เราว่าเสียงพากย์ทีมนี้น่ารักที่สุดแล้ว เสียงโดราเอมอนก็เสียงเดียวกับเจ้าประจำบ้านเรานี่แหละฮะ ^ ^

จนถึงตอนที่บริษัท Right picture ออกวีดีโอโดรามูฟวี่ไล่มาเรื่อยๆ เราก็ซื้อทุกภาค แต่เหมือนจะยกเว้นภาคนี้มั้งเพราะมีม้วนนั้นอยู่แล้ว

เวลาผ่านไป จนวีดีโอจะพังมิพังแหล่ทั้งเทปทั้งเครื่อง ล้างหัวอ่านกันเข้าไป จนในที่สุดเครื่องเล่นวีดีโอก็ถูกเก็บเข้ากรุ เปลี่ยนเป็นเครื่องเล่นวีซีดีแทน ตั้งแต่นั้นเราก็ไม่ได้ดูตอนนี้อีกเลย 

โอว มันนานขนาดนั้นเลยรึนี่ ที่เราไม่ได้ดูโดราภาคนี้ ล่าสุดยังจำได้เลยว่าช่วงเวลาหรรษาบ่ายวันเสาร์ที่บ้านของเราคือการต้มยำยำรสยากิโซบะที่ฝาสีน้ำตาล(เลิกผลิตไปแล้ว)กินไปและดูโดราม้วนนั้นไป >w< 55555555 ROSE ก็ไม่ยอมออกภาคนี้ซะทีอ้ะ > <

ผ่านไปร่วมสิบปี จนเมื่อวานเราได้ดูมันอีกครั้ง

ถึงครั้งนี้จะดูเป็นพากย์ญี่ปุ่น แต่พอได้ดูแล้วเรารู้สึกว่ายังคงจำทุกจุดได้ ทั้งดนตรี ทั้งบทพูด เหมือนไม่ได้ห่างไปนาน

ความทรงจำที่ผ่านเข้ามาซ้ำในวัยเด็ก มันตอกไว้แน่นขนาดนี้นี่เอง

ขำดี พอได้มาดูพากย์ยุ่น หลายจุดที่ตอนนั้นดูเรารู้สึกว่าเค้าพากย์มั่วๆ ปรากฏก็ตรงกับของยุ่นแฮะ (อย่างตอนที่ซึเนโอะโวยวายไจแอนท์ที่หมั่นไส้เดคิซึงิที่เป็นหงอคงว่า "เกลียดไจแอนท์ที่สุดเลย" นึกว่าซี้ซั้วพากย์นะเนี่ย 5555)

 

 

ดูจนจะจบละ ช่วงท้ายๆตอนที่ทุกคนวิ่งฝ่ากับดักเข้าไป เพลง Kimi ga iru kara ของภาคนี้เล่นขึ้นมา ตอนนั้นทำให้เราอินมากขึ้น เป็นฉากตื่นเต้นแต่น้ำตามันเริ่มปริ่มๆ เพลงนี้ทำนองก็ออกจะปลุกใจนะ ฮาๆ ก็เข้าใจว่าตัวเองกำลังอินล่ะ 

พอดูจบ ไตเติ้ลปิดขึ้นมา เสียงกลองอินโทรของเพลงเดิมดังขึ้น ภาพทุกคนกลับบ้าน ไตเติ้ลเพลงปิดที่เป็นภาพนิ่งเล่นขึ้นมา

เท่านั้นแหละ เราร้องไห้เฉยเลยวุ้ย ยิ่งดูมันยิ่งร้องไห้ๆหยุดไม่ได้ทั้งๆที่ตอนจบมันไม่เศร้าสักกะนิด น้ำตาออกมาเรื่อยๆจนหายใจไม่ค่อยออก เย้ย เราเป็นอาร้ายยยยยย

แปลกใจตัวเอง เป็นเพราะเพลงหรือเพราะดูจบแล้ว หรือเพราะได้ดูเรื่องราวที่คิดถึงไม่ได้ดูมานานก็ไม่รู้แฮะ เพลงนี้เราก็มีก็ได้ฟังอยู่เรื่อยๆนะ

แต่ก็ประทับใจ เหมือนกับเป็นกลไกความรู้สึกภายในที่เหนือการประมวลผลและอารมณ์ เหมือนเรื่องราวที่รับรู้มันไปกดสวิทช์หนึ่งของเราเข้าโดยที่เราไม่รู้ตัวชอบกล 5555+ เรื่องอย่างนี้มันก็มีด้วยแฮะ ^ ^

 

 ยาวจนได้ ไม่ยาวไม่ใช่หลุมตุ่น ขอบคุณที่อ่านคร้าบ~~~~ ^ ^

หลุมตุ่นไม่ปิดนะฮะ 55555555555 

 

 

edit @ 19 Jul 2010 01:39:00 by Pengๆ/docoro

น้องโดร่าอารี~~~~

posted on 04 Mar 2009 22:49 by penggnep

สวัสดีฮะ!! ^ ^

ทำไมพอเข้าปีนี้แล้วมันขยันดองบล็อกเยี่ยงนี้นะเรา กร๊ากกก ไม่เริ่มเค็มไม่ยอมอัพ 555

กะว่าจะอัพเรื่องผลการส่อง SEM (กล้องอิเลคตรอน) ของน้องเซลล์อันน่ารักของเราซะหน่อย ตอนได้ภาพออกมาตื่นเต้นเห่อมากขนาดเอามาทำดิสแทนภาพเจ๊ไมเลยนะกร๊าก~~~ แต่มันผ่านมานานละหายเห่อละ 555

อาทิตย์ที่ผ่านมาสอบมิดเทอม (อย่าแปลกใจ เอิ้กๆ)  สอบแค่ 2 ตัวเองชิวมาก-มากที่สุด อาทิตย์หยุดสอบนี่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ได้ทำทุกอย่างที่ไม่ได้ทำซะที อาทิเช่น อ่านกั๊ชเบลที่ดองไว้ 2 เล่ม (+อ่านย้อนหลังอีกเล่ม อ่าน 3 เล่มติดกันนี่ยิ่งมันส์ถึงกึ๋นจริงๆ !! > <)  ว่ายน้ำ ซ้อมกอล์ฟ ลงสีโด(เกือบลืมไปแล้วว่าคิดจะพิมพ์ 555) ฯลฯ  ก่อนหน้านี้ไม่มีอารมณ์อ่านสอบเลยจริงๆให้ดิ้นตาย  เพราะไม่มีแรงกดดันใดๆมาขับเคลื่อนแล้ว =w= (ทำไมเป็นตุ่นอย่างนี้ฟระเรา !!-[]- )  ก็หวังว่าผลสอบคงไม่เละเท่าพฤติกรรมที่ทำไว้นะ -w-'''

วันศุกร์ที่แล้ว วันเกิดเรา วันสอบวันสุดท้ายด้วย (วันเกิดนี่สอบทั้งปี ตั้งแต่สมัยโรงเรียนแล้ว TwT) เลิกสอบ 4 โมงก็บึ่งไปพารากอน  ไปหาเพื่อนชาวญี่ปุ่น"ยูมิ" ของหมวย(เพื่อนรร.เรา)  ไม่ได้เจอกันตั้งแต่สมัยแลกเปลี่ยนตอนม.4ละ ^ ^  เดินๆแถวนั้นก็เจอปรากฏการณ์ "Wonder girls" (เขียนถูกเปล่าฟระ เอิ้ก)  กับ "2pm" คลื่นมหาชนเป็นล้าน ยูมิบ้าเกาหลีมาก งงเลยเรา -[]-  เค้าก็ไปออๆกันตรงบันไดที่นักร้องจะผ่านตรงทางขึ้นโรงหนังสยามดิส  กลุ่มเราก็เลยต้องไปออกับเค้าด้วยทั้งๆที่เรากับเพื่อนไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้เล้ย 555 เสียงกรี๊ดกระหึ่มมาเป็นระลอก พอคนกระโดดๆกันเราก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นไปกระโดดๆกับเค้าบ้างทั้งๆที่ไม่ได้บ้าพวกนี้เลยสักนิด บ้าไปแล้ว กร๊ากกกก -[]-  หมวยรีบจะไปกินซิสเลอร์แล้วเพราะเราต้องรีบกลับไปกินกับที่บ้านอีก  แต่เราก็เข้าใจยูมิมาก-มากที่สุดนะเลยไม่คิดไปเร่งเค้า เพราะเราเจอเรื่องทำนองนี้มาแล้วน่ะสิ !! >_<

 

[flashback]

2ปีก่อน ....Tokyo Disneyland

ขากลับ เยื้องๆสถานีรถไฟที่นั่นมีคาเฟ่อะไรสักอย่าง วันที่เราไปที่นั่นตอนเย็นเจ๊ไมมีไปออกรายการวิทยุที่นั่น !!! O[]O  ถึงจะต้องถูกรางวัลถึงจะเข้าชมได้ แต่เราในตอนนั้น ซึ่งอยู่ห่างในที่ที่เจ๊ไมกำลัง(หรือมาสแตนด์บายแล้ว)จะมาเยือนราว 800 เมตร กลับถูกมาโกะ(โฮสต์แฟมิลี่เรา)ลากกลับบ้าน บอกว่าต้องไปกินข้าวเย็นให้ทัน .......เราเดินเข้าสถานีรถไฟพลางมองเหลียวหลังไปที่คาเฟ่แห่งนั้นตลอด .........อ้ากกกกกกกกกก มันช่างเจ็บปวดยิ่งนัก !!!! T^TT^T^T

"And now my heart is breaking~~~~"

[/flashback]

 

ด้วยประการฉะนี้ เราจึงเข้าใจเค้ามาก 55555555

 เสร็จจากตรงนั้น พวกหมวยก็พาไปเลี้ยงซิสเลอร์ ทั้งๆที่เราปฏิเสธว่าต้องไปกินกับที่บ้านอีก แล้วก็ต้องกลับเร็วด้วย เรากินก็ไม่คุ้มหรอก อย่าเลย  แต่ทุกคนก็คะยั้นคะยอจะเลี้ยงเราให้ได้ ซึ้งจิต ขอบคุณมากคร้าบ~~~TwT

6 โมงครึ่ง หลังจากกินสลัดไปจาน ซุปไป 2 ของหวานไป 2-3 ถ้วย เราก็เผ่นกลับบ้าน  วันนี้มีท่านลุงกับป้า และญาติอายุป.2 มาที่บ้านด้วย ^ ^

ไปกิ MK ที่เซ็นทรัลพระราม 3 กัน เอิ้ก~~~  ตกใจตัวเองเหมือนกันที่กินได้หน้าตาเฉย 5555555 กระเพาะอายุ ** มันอัพเกรดขึ้นสินะ กร๊ากกกกกกก

ที่จะเล่าก็คือ..... (ที่ผ่านมามันเกริ่นเรอะ !!!)

ตอนที่เดินผ่านหน้าล็อบบี้คอนโดจะออกไปข้างนอกกัน  ยามก็เรียกชื่อจริงเราให้ไปรับพัสดุ

งงมาก.....เหวย ?? กล่องเบ้อเร่อ  ถึงเราเนี่ยนะ ?? ใครอะ O_O

งงมาก-มากที่สุดเมื่อเห็นชื่อ-ที่อยู่ผู้ส่ง

 

(เซนเซอร์ชื่อที่อยู่เรานะ55)

" อารี  ประสงค์ดี

เลขที่ 55 หมู่ 5 ตำบลชุมแสง อำเภอสตึก

จ.บุรีรัมย์  31150"

.

.

"อำเภอสตึก..."

"จังหวัดบุรีรัมย์...."

"คุณอารี....."

".............................."

มันคร้ายยยยยยยยย~~~!!!!!!!!!!!!!! -[               ]-

งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

ตกใจขึ้นอีกเมื่อแกะพัสดุออกมา ....

 

.

.

.

.

อ๊ะ....!!!?

นี่มัน.. !!!!??

หรือว่าจะเป็น...!!!!!!!???

.

.

.

แต๊นนนนนน !!!!!!!!!!!!!!!!

น้องโดร่า~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  >o<

ตัวที่เรากำลังอยากได้มากๆอยู่ตอนนี้ !!!!!!!!!!! O[  ]O

อร๊า~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!@>W<@

ตื่นเต้นดีใจเสร็จก็มาคิดว่า  อารีนี่ใคร ??? -[  ]-

ตอนได้รับกล่องนี้หน้าเราเหวอมาก (คนรอบข้างบอก) แต่ก็คิดว่าเป็นฝีมือคนในบ้านรึเปล่า  ถามๆๆๆเค้าไปทั่ว

ทุกคนปฏิเสธกันหมด กล่องนี้มันอะไร มันคงไม่ได้ส่งมาจากบุรีรัมย์จริงๆแน่  แต่มันก็มีบาร์โค้ด มีสแตมป์  แต่ถ้าจำไม่ผิดมันต้องมีปั๊มๆลงวันที่ด้วยรึเปล่าหว่า ?? -[]- ไอ้เราก็ไม่ค่อยรู้  แต่พี่บอกว่าไม่มีนะ เออแล้วไหงตอนเราถามยามว่าต้องเซ็นรับมั้ยยามบอกว่าไม่ต้องหว่า ??  สงสัยท่านพี่มาก  คุยๆไป ดูๆแล้วท่านพี่ก็ไม่น่าใช่   ท่านพี่นั่งช่วยคิดกับเราในรถอย่างจริงจังมาก จนทำให้เราเริ่มสงสัยเพื่อนคนหนึ่งเข้า

ไม่จริง ไอ้นี่ไม่เห็นจะเคยให้ของขวัญวันเกิดเราเลย แต่นึกถึงคำพูดมันวันนั้น  นึกถึงวันนี้โทรมาแฮปปี้เบิร์ธเดย์ทั้งๆที่ทุกทีรู้สึกจะไม่เคย สงสัยนิดๆ แต่ก็คิดว่าไม่ใช่หรอก ขืนโทรไปถามแล้วไม่ใช่นี่เสียฟอร์มแย่ กร๊ากกกก

ข้องจิตจนไปถึงเซ็นทรัลพระราม 3

จนกินเอ็มเคเสร็จก็แล้ว

(ไม่ได้เอาบัตรประชาชนไป~~~~~~~~~~~~~~อดกินบานาน่าสปริทฟรี โฮ~~~~~~~TwT)

จนเดินห้างเสร็จแล้ว

จนกลับถึงบ้านแล้ว

จนกินเค้กกันแล้ว

ตกลงอารีมันคร้าย~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!

คนในบ้านนี่แหละ น่าสงสัยที่สุด !!!! 

ท่านแม่(ท่านป้า)พูดจาหน้าตาน่าสงสัยมาก - มากที่สุด

น้องก็ทำหน้ามีพิรุจ

พี่นี่มองๆไปก็น่าสงสัยอันดับ 1

ท่าพ่นอ ท่านลุง ท่าป้า เหมือนจะรู้อะไรแต่ก็ไม่ปริปากเลย

แต่ท่านลุงท่านป้าให้ผ้าเช็ดตัวโดราเป็นของขวัญตั้งแต่ก่อนออกไปข้างนอกกันแล้ว

แต่ท่านลุงท่านป้าก็บอกว่าให้แล้วให้อีกไม่ได้เหรอ

......................

คร้ายยยยยยยยย~~!!!!!!!!!!!!

เริ่มรู้สึกว่าเป็นคนแถวนี้แน่ๆก็ตอนแกะของขวัญที่แต่ละคนให้

ท่านพี่....หีบห่อสวยงาม แกะออกมาเป็น...เสื้อจากโรงงานพ่อเราเอง

ของไอ้น้องชาย.....กล่องสีทอง ข้างในมีอีกกล่องกระดาษ Loft...แกะออกมาเป็นป๊อกกี้กล่องที่วางอยู่บนโต๊ะ -[]-

แต่สุดท้ายก็ยังไม่รู้ว่าใคร

เราเคยบ่นๆว่าอยากได้เจ้าโดร่านี่มาก คนที่รู้ก็มีแค่ 3 คนในบ้านนี่แหละ !! ท่านป้า ท่านพี่ ไอ้น้องชาย

คนร้ายอยู่ใน 3 คนนี่แหละ !!!!

พอได้เล่นคอมก็นั่งเซิร์จว่าไอ้อำเภอสตึกนี่มันมีจริงมั้ย มีจริงๆอย่างที่ท่านป้าอีกคนบอกด้วยแฮะ -[]-

เที่ยงคืน.....

ท่านพี่บอกว่า พ้นวันนี้แล้ว มาจะเฉลยให้

......นั่นไง !!!!!

สรุปว่าเรื่องที่เกิดขึ้น เกิดจากการเตี๊ยมกันอย่างเป็นวงจร !!!! -[   ]-

 

//////////////////////

โดร่าตัวนี้ ซื้อที่เซ็นทรัลพระราม 3  ร้านที่เราชอบไปดอ้มๆมองๆ(แต่ไม่เคยซื้ออะไรเลย กร๊ากกกก)

เป็นของขวัญจากท่านพี่(และแฟนท่านพี่)และไอ้น้องชายหารกัน 3 คน

วันที่พี่เราซ์้อ เราก็ไปเดินห้างนั้นด้วย มาเจอกันอีกต่างหาก แต่แยกกันกลับ ตอนเดินร้านยามาซากิ โดร่าตัวนั้นก็อยู่ในถุงที่แฟนพี่เราถือต่อหน้านี่แหละ  แล้วมันก็มาค้างคืนอยู่ที่บ้านเราหลายวันแล้ว แต่เราไม่รู้อะไรเลย !!!!!!! -[]- 

ไอเดียแผนการต้มตุ่น (เชียนไม่ผิดหรอก) เกิดขึ้นเมื่อ ท่านพี่จะหากล่องมาใส่โดร่า

หากล่องใหญ๋ขนาดนั้นไม่ได้ แฟนท่านพีี่เลยเสนอกล่องพัสดุ

พอไปซื้อถึงที่ทำการ  ไอเดียทั้งหมดก็ประทุ

ไหนจะลอกสแตมป์และบาร์โค้ดมาจากกล่องอื่นที่ออฟฟิศ

ไหนจะคิดใส่ที่อยู่คนส่ง  ถ้าไม่ใส่คิดว่าเราจะยิ่งสงสัยว่าคนใน

ท่านป้าเป็นคนพูดขึ้นมาว่า เอาอำเภอสตึก จ.บุรีรัมย์สิ

ท่านลุงบอกว่าชื่ออารี ประสงค์ดี ละกัน

.......

ในวันเกิดเหตุ  ท่านพี่ไปเตี๊ยมกับยามที่ล็อบบี้เอาไว้แล้ว

ช่วงเย็นจะเป็นช่วงยามเปลี่ยนกะ เลยฝากเรื่องให้ยามถ่ายทอดให้ยามอีกคนด้วย เพราะไม่รู้เราจะกลับกี่โมง

ท่านพี่บอกยามว่าตอนเรากลับมาอย่าเพิ่งเรียกให้เรามารับพัสดุ เดี๋ยวทั้งบ้านจะออกไปข้างนอกกัน ให้เรียกเราตอนนั้น เพราะถ้าเรียกก่อน  จะมีแต่ท่านพ่อที่มารับเราที่ท่าเรือเท่านั้นที่ได้เห็นสีหน้าเหวอๆของเรา !!!=[]= และสั่งยามปิดปากให้หมด ถ้าเราถามก็ไม่ต้องตอบ ตอนกลับจากห้าง เราคิดจะไปถามแล้วแหละ แต่ตอนนั้นก็คิดแล้วว่าต้องเป้นฝีมือคนใน ถ้าถามแล้วรู้ขึ้นมามันก็อาจจะง่ายไป -w-; ปรากฏมีการสั่งปิดปากอีกนะ 55 ท่านพี่บอกยามก็ท่าทางสนุกกับแผนการนี้ไปด้วย !! -[]- (รุ่งขึ้นยามอีกคนถามว่าได้รับของขวัญยัง 555)

ญาติ 8 ขอบที่มา  ก็รู้เรื่องด้วย แต่ถูกพี่เราสั่งผิดปากเงียบ มิน่าถามเท่าไรมันก็ไม่ตอบอะไรเลย เด็กป.2เก็บความลับเก่งงี้เชียว -{}-

สรุป....ทั้งบ้านรู้หมด  ท่านพ่อ ท่านป้า1 ท่านป้า2 ท่านลุง ท่านพี่ ไอ้น้องชาย ไอ้เด็กป.2

...............*ล้มโต๊ะทั้งบ้าน!!!!!*

ขอบคุณนะ คุณอารี ประสงค์ดี.....กร๊ากกกกกกกกกก

เอิ้กๆๆ แต่ก็สนุกดีแฮะ เรื่องแผนการชั่วร้ายเอ้ย ไอเดียแกล้งคนบรรเจิดๆท่านพี่ล่ะถนัดนัก -w- ( ตอนวันเกิดไอ้น้องชายเดือนเดียวกันนี่แหละ เรากับท่านพี่ก็รวมหัวแกล้งมันเหมือนกัน 555 )  นับเป็นการเซอร์ไพรสที่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ขอบคุณทุกคนมากคร้าบ~~ ^ ^ .......ที่พร้อมใจกันเนียน  เนียนจริงให้ดิ้นตายทั้งเด็กและผู้ใหญ่ !!!!-[]- 

 

//////////////////////////////////////

เล่าจบแล้ว มาดูโดร่าอารีกันชัดๆอีกเถอะ~ ^ ^ (เอาไปตั้งชื่อแล้วเรอะ !!!)

น่าร้าก~~~~~~~~~@>w<@

น้องโดร่านี้เป็นฟิกเกอร์(??)ตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่เรามีเลยล่ะ ^ ^ สูงประมาณเกือบๆ 40 ซม.ฮะ  หนัก129.3กรัม กว้าง 12.93 ซม. (เชื่อเหรอ!!55555)

เปรียบเทียบกับโดราไซส์ต่างๆ

จริงๆมีไซส์ที่ใหญ่กว่าตัวรองขวาสุดหน่อยนึงอีกหลายตัวอยู่ แต่มันอยู่ข้างในตู้หยิบยาก ขี้เกียจเรียงอีกหลายๆตัวที่ต้องล้มเวลาลากโดราออกมา 555

 

เอ้า เข้าแถวตอนลึก ~!!

"โดราร่า~~" (พูดแบบมินิโดรา)

 

 

ชอบมุมนี้จัง เหะๆ ^ ^ (เทียบเส้นผ่าศูนย์กลางหัว? 555)

 

เอ้า หันซ้าย 90 องศา !!

"โดราระ~!!"

"มุ่งสู่วันพรุ่งนี้ที่สดใส !!!" 

 

 

มารู้จักกับโดราน้องใหม่อีกตัว  โดราสีเหลืองสมัยยังมีหู ยูกิให้มา ขอบคุณมากคร้าบ~~~@^ ^@

 

ไหนๆก็ขอแปะอีกหน่อย

ได้มาแล้ว~~~~~~~>w< "touch Me!"

ถึงทั้งอัลบั้มจกตะแต่งด้วยสีชมพูแป๋นและตัวหนังสือ "touch Me!" เกือบทั้งหมด ไม่เว้นข้างใน  มีภาพเจ๊ไมไม่กี่หน้าเองT^T แต่ก็ยังปลื้มคร้าบ~~~~@>__<@ รบกวนอีกแล้ว ขอบคุณยูกิมากฮะ

 

 

จนแล้วจนรอดจนได้ของมาลูบๆคลำๆแล้ว เราก็ยังไม่เข้าใจคอนเซปต์การตกแต่งฉบับลิมิเตดของอัลบั้มนี้อยู่ดี -w-a 5555

 

ดำชมพูดูๆไปก็เท่ห์นะเนี่ย >w<

Mai.K GO~~~~~!!!!!!!!!!>w<

 

************************************

ยังไม่ยอมจบ ดองไว้นานก็อัพเยอะงี้แหละ 555 (คนดู:ตรูขี้เกียจอ่านนนนนน~!!! ) อ่า แปะแค่ภาพฮะ

น่ากินมั้ย ลาภปากจากเพื่อนป้าที่มาเที่ยวบ้านเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เค้าทำอาหารได้สุดยอดไปเลย~~~!!! @)>w<(@ ลงไปหวดกอล์ฟจนเหนื่อย ได้กินอย่างนี้นี่เปรมดีแท้~~

มักกะโรนี้~~~~~~~~~~ กลมกล่อมอร่อยมาก !!!

ซุปฟักทอง~~~~~

ขนมปังกระเทียมที่ส่งกลิ่นโหยหวนทั่วบ้าน ยิ่งตอนออกมาจากเตาอบใหม่ๆนี่ กรอบ อร่อย สุดยอด ~!!!!!!!!!!!!!! XD

 

ถึงจะดึกแล้ว พอมารีวิวมื้อนี้ก็เกิดอาการหิวขึ้นมาอีกแฮะ @^ ^@

 

*************************

 สุดท้ายของสุดท้าย

ตอนนี้กำลังปลื้มภาพตัวเองมาก กร๊ากกกกกกกกก (คนดู: อีกแล้ว!!!-[]-)

น่า~~นะ ภาพเดียวจริงจริ๊ง~~~@>w<@

 

.

.

.

 

โฮ่ๆๆๆๆ~~~~~~~~~~~~~~~~>W<

(หลบลงหลุม เอ๊ะ นี่ก็หลุมเราอยู่แล้วนี่หว่า กร๊ากกกก)

พรุ่งนี้มีงาน Nanonight!!! งานเลี้ยงภาคเราเอง  ทุกคนดูวุ่นวายกับการแต่งตัวมาก-มากที่สุด

เราเพิ่งได้เสื้อสูทวันนี้ล่ะ >w< 555555 (เดรสเรอะ ไม่มีทาง !!!!)

 

 

ขอบคุณทุกคนที่ทนดูจนถึงบรรทัดนี้ได้ฮะ ^ ^

อย่าเลิกเข้าหลุมตุ่นเรานะ~~~~~~~~~~~~~T[]T

 

 

 

 

edit @ 5 Mar 2009 22:35:27 by Pengๆ/docoro